Wat als de sterkste leiders net degenen zijn die durven toegeven dat ze het niet altijd weten?
Leiderschap fascineert me. Wat maakt een échte leider? Dat is iets waar ik continu naar op zoek ben.
We zijn zo gewend geraakt aan het klassieke beeld van leiders: iemand die nooit twijfelt, altijd antwoorden heeft en zich verschuilt achter een façade van zekerheid. Maar zijn dat de leiders die vandaag nog inspireren? Zoals Brené Brown het scherp zegt:
“Vulnerability is not weakness; it’s our greatest measure of courage.”
Toch hoor ik vaak van raden van bestuur en CEO’s dat ze iemand zoeken die “stevig in zijn schoenen staat, die geen zwakte toont”. Het klinkt logisch. In onzekere tijden verlang je naar iemand die richting geeft en stabiliteit brengt. Maar telkens zie ik hetzelfde patroon: leiders die koste wat kost die façade ophouden, lopen vast. Hun teams prikken erdoor, merken dat er geen ruimte is voor twijfel, dat fouten onder de mat worden geveegd. En niets ondermijnt vertrouwen sneller dan dat.
De leiders die ik zie slagen, zijn nooit de leiders die het perfecte plaatje spelen. Het zijn diegenen die durven zeggen: “Ik weet dit nu niet, maar ik ga het uitzoeken.” Ze delen waar het misliep en wat ze daaruit geleerd hebben. Ze tonen zichzelf zoals ze zijn, zonder filter. Net daardoor winnen ze vertrouwen. Dat is kwetsbaarheid: geen teken van zwakte, maar een uitnodiging tot verbinding. En die kwetsbaarheid werkt alleen omdat ze samengaat met authenticiteit. Niet een rol spelen, maar consequent handelen vanuit waarden. Zeggen wat je meent, en doen wat je zegt.
Ik herinner me een search voor een CEO in een familiebedrijf. Er kwamen kandidaten langs met indrukwekkende titels, internationale ervaring en vlekkeloze cv’s. Alles klopte op papier. En toch voelde ik dat er geen perfecte match bij zat. Het voelde te gepolijst, te ingestudeerd. Tot er iemand aan tafel zat die vertelde over een mislukking. Geen ingestudeerde anekdote, maar een verhaal dat echt was: hoe hij een team ooit verkeerd had geleid, welke lessen hij trok, en hoe dat hem vandaag een betere leider maakte. In elk gesprek bleef hij trouw aan zijn waarden, zonder façade. Dat was de keuze. Niet omdat hij perfect was, maar omdat hij echt was.
In een KMO is die echtheid nog belangrijker dan in een corporate omgeving. Je kan je niet verschuilen achter structuren of lagen management. Iedereen ziet en voelt hoe een leider zich opstelt. En een verkeerde keuze kost je niet alleen geld, maar vertrouwen, energie en maanden groei.
Daarom kijk ik in mijn search nooit enkel naar cv’s of titels. Die vertellen hoogstens wat iemand gedaan heeft, niet wie iemand is. Ik kijk naar gedrag, naar energie, naar consistentie. Hoe reageert iemand als je doorvraagt? Blijft een verhaal overeind na meerdere gesprekken? Is er moed om kwetsbaar te zijn, en de kracht om authentiek te handelen? Want leiderschap lees je niet in een lijst van prestaties. Je herkent het in hoe iemand aanwezig is, en hoe mensen rondom hem of haar zich voelen.
De leiders die me het meest bijblijven, zijn nooit de perfecte profielen. Het zijn de leiders die bereid zijn hun imperfecties te laten zien. Die durven zeggen: hier ben ik gevallen, dit heb ik geleerd, en dit is hoe ik het vandaag anders doe. Daar zit hun kracht. Niet in het spelen van een rol, maar in de moed om zichtbaar te zijn zoals ze écht zijn.
Want leiderschap dat inspireert, ontstaat niet uit façade of onfeilbaarheid. Het ontstaat uit de combinatie van een sterke ruggengraat, trouw blijven aan je waarden en de bereidheid om mens te zijn, mét je kracht én je kwetsbaarheid. Dat is het soort leiderschap dat vertrouwen bouwt, dat teams laat groeien en dat bedrijven vooruit stuwt.
En dat is waar ik in elke search opnieuw naar op zoek ga: niet de perfecte kandidaat, maar de leider die de moed heeft om zijn imperfectie te laten zien en daardoor sterker is dan ooit.
